بخش 10- بهبود

1-10 نظارت، اندازه‌گیری، تجزیه‌و‌تحلیل و ارزیابی

سازمان باید فرصت‌های بهبود را تعیین و انتخاب نماید و هرگونه اقدام لازم برای برآورده‌‌سازی الزامات مشتری و افزایش رضایت مشتری را پیاده‌سازی نماید.

این موارد باید شامل موارد زیر باشد:
الف بهبود محصولات و خدمات برای برآورده‌‌سازی الزامات و همچنین رسیدگی به نیازها و انتظارات آینده؛
ب اصلاح، پیشگیری یا کاهش عوارض ناخواسته؛
پ بهبود عملکرد و اثربخشی سیستم مدیریت کیفیت.

تبصره نمونه‌های از بهبود می‌تواند شامل اصلاح، اقدام اصلاحی، بهبود مستمر، تغییر غیرمنتظره، نوآوری و سازماندهی مجدد باشد.

2-10 عدم انطباق و اقدامات اصلاحی

1-2-10 هنگامی که وقوع عدم‌انطباق، از جمله بروز هر شکایت، سازمان باید موارد زیر را به انجام رساند:

الف واکنش نسبت به عدم‌انطباق، ودر صورت کاربرد:
1) اتخاذ قدام برای کنترل و اصلاح؛
2) مقابله با عواقب ؛

ب ارزیابی نیاز به اقدام برای حذف علت/ علل عدم انطباق، به منظور جلوگیری از وقوع مجدد یا وقوع در جاهای دیگر، توسط:
1) بررسی و تجزیه‌وتحلیل عدم انطباق؛
2) تعیین علل عدم انطباق؛
3) تعیین عدم‌انطباق‌های مشابه در صورت وجود، یا با احتمال وقوع بالقوه؛

پ پیاده‌سازی هر گونه اقدام مورد نیاز؛
ت بررسی اثربخشی هر اقدام اصلاحی اتخاذ شده؛
ث به‌روزآوری ریسک‌ها و فرصت‌ها تعیین در زمان طرح‌ریزی، در صورت لزوم؛
د ایجاد تغییرات سیستم مدیریت کیفیت، در صورت لزوم.

اقدامات اصلاحی باید متناسب با اثرات عدم انطباق مواجه شود.

2-۲-10 سازمان باید اطلاعات مکتوب را به عنوان شواهدی از موارد زیر حفظ نماید:
الف) ماهیت عدم‌انطباق و هر گونه اقدامات اتخاذ شده پس از آن؛
ب) نتایج حاصل از هر اقدام اصلاحی.

۳-۲-۱۰ حل مسئله

سازمان باید یک (یا چند) فرآیند مدوّن حل مسئله شامل موارد زیر داشته باشد:
الف روش تعریف شده برای انواع مختلف و مقیاس مشکلات (به عنوان مثال، توسعه محصول جدید، مسائل جاری تولید، خرابی‌های عرصه‌ی مصرف، یافته‌های ممیزی)؛
ب محدودسازی، اقدامات موقت و فعالیّت‌های مرتبط ضروری برای کنترل خروجی‌های نامنطبق (ایزو ۹۰۰۱ را ببینید، بخش ۷-۸)؛
پ تجزیه و تحلیل دلایل ریشه‌ای، روش استفاده شده، تجزیه و تحلیل، و نتایج؛
ت اجرای نظام‌مند اقدامات اصلاحی، شامل در نظر گرفتن تأثیر بر فرآیندها و محصولات مشابه؛
د تأیید اثربخشی اقدامات اصلاحی اجرا شده؛
ذ بازنگری و در صورت لزوم، به‌روزرسانی اطلاعات مدوّن مناسب (به عنوان مثال PFMEA و طرح کنترل)

هنگامی که مشتری فرآیندها، ابزار یا سیستمی برای حل مسئله تجویز نموده باشد، سازمان باید از این فرآیندها، ابزار یا سیستم استفاده نماید مگر در شرایطی که شکل دیگری توسط مشتری تأیید شده باشد.

۴-۲-۱۰ خطاناپذیرسازی

سازمان باید یک فرآیند مدوّن برای تعیین استفاده مناسب از روش خطاناپذیرسازی داشته باشد. جزئیات روش مورد استفاده باید در تجزیه و تحلیل ریسک فرآیند (مانند PFMEA)  و تواتر آزمون باید در طرح کنترل تدوین شده باشد.

فرآیند باید شامل آزمون تجهیزات خطاناپذیرسازی شده در برابر  شکست یا شبیه‌سازی شکست باشد. سوابق باید حفظ شوند. قطعات (نمونه‌های) موضوع مجادله، هنگامی که استفاده شده باشند، باید شناسایی، کنترل، تأیید و در صورت امکان کالیبره شده باشند. خرابی دستگاه خطاناپذیرسازی‌شده باید برنامه‌ی واکنش داشته باشد.

۵-۲-۱۰ سیستم‌های مدیریت گارانتی

هنگامی که سازمان ملزم به فراهم‌سازی گارانتی برای محصول (محصولات) خود باشد؛ سازمان باید یک فرآیند مدیریت گارانتی را پیاده‌سازی نموده باشد. سازمان باید در این فرآیند روشی برای تجزیه و تحلیل قطعات گارانتی، (شامل NTF شناسایی‌شده بدون مشکل) در نظر گرفته باشد. هنگامی که توسط مشتری مشخص شده باشد، سازمان باید فرآیند مدیریت گارانتی مورد نیاز را پیاده سازی نماید.

۶-۲-۱۰  تجزیه و تحلیل شکایت مشتری و آزمون خرابی در عرصه‌ی مصرف

سازمان باید تجزیه و تحلیل شکایت مشتری و آزمون خرابی در عرصه‌ی مصرف، شامل هرگونه قطعات بازگشتی را ارائه نموده؛ و باید حل مسئله و اقدامات اصلاحی برای جلوگیری از بروز مجدد را شروع نماید.

هنگامی که توسط مشتری درخواست شده باشد، این تجزیه و تحلیل باید شامل تجزیه و تحلیل تعامل نرم افزار تعبیه شده‌ی محصول‌ سازمان با سیستم محصول مشتری نهایی باشد.

سازمان باید نتایج حاصل از آزمون و (یا) تجزیه و تحلیل‌ها برای مشتری و همچنین درون سازمانی ارتباط برقرار نماید.

3-10 بهبود مستمر

سازمان باید به طور مستمر تناسب، کفایت و اثربخشی سیستم مدیریت کیفیت را بهبود دهد.

سازمان باید به نتایج حاصل از تجزیه‌وتحلیل و ارزیابی، و خروجی‌های بازنگری مدیریت را برای تعیین نیازها یا فرصت‌هایی که باید به عنوان بخشی از بهبود مداوم درنظر گرفته‌شوند، رسیدگی نماید.

۱-۳-۱۰ بهبود مدوام – تکمیلی

سازمان باید یک فرآیند مدوّن برای بهبود مستمر داشته باشد. سازمان باید در این فرآیند موارد زیر را در نظر گرفته باشد:
الف شناسایی روش‌های مورد استفاده، اهداف، اندازه‌گیری‌ها، اثربخشی و اطلاعات مدوّن؛
ب برنامه بهبود فرآیند تولید با تأکید بر کاهش انحراف تولید و اتلاف‌ها؛
پ تجزیه و تحلیل ریسک (مانند FMEA).

توجه بهبود مداوم برای فرآیند تولیدی که به لحاظ آماری توانا و باثبات باشد یا هنگامی که مشخصّات محصول قابل پیش‌بینی بوده و الزامات مشتری را برآورده می‌سازند؛ پیاده‌سازی می‌شوند.

درباره‌ی سید مجتبی موسوی

دانش‌آموخته‌ی مهندسی صنایع با گرایش تولید صنعتی، با بیش از ۱۶ سال تجربه در زمینه‌ی سیستم‌های مدیریت کیفیت، لجستیک، تحقیق‌وتوسعه، فنآوری اطلاعات و مالی. در سال‌های آغازین با چند شرکت به‌عنوان مدیر تضمین کیفیت و نماینده‌ی مدیریت همکاری نموده‌ام و بیش از هفت سال است که به عنوان متولی سیستم‌های مدیریت کیفیت با شرکت‌های مختلف در صنایع ریلی، صنایع خودرو، صنایع خانگی، الکترونیک، سازه‌های بتنی و سایر صنایع همکاری داشته‌ام. عمده‌ی فعالیت‌های من در زمینه‌های مدیریت، مشاوره، تدریس و ممیزی سیستم‌های مدیریت شامل حوزه‌های مختلف سیستم‌های مدیریت، ایمنی‌وبهداشت شغلی و محیط‌زیستی؛ و همچنین نظامنامه‌های SPC، APQP، PPAP، FMEA و MSA و سایر ابزار مهندسی کیفیت و نرم‌افزارهای مربوطه بوده و همواره در جستجوی به‌روزآوری دانش و کسب تجربیات جدید هستم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *